Toespraak burgemeester Aptroot bij Dodenherdenking

Home > Inwoners > Nieuws > Toespraak burgemeester Aptroot bij Dodenherdenking

Toespraak burgemeester Aptroot bij Dodenherdenking

RSS

De toespraak van burgemeester Ch.B. Aptroot, uitgesproken tijdens de Nationale Herdenking op 4 mei 2019.

"Ieder jaar weer... dodenherdenking op 4 mei.
Inmiddels 74 jaar na de Tweede Wereldoorlog.

Met elk jaar dat verstrijkt zijn er minder Nederlanders die de afschuwelijke oorlog zelf hebben meegemaakt en jongeren er over kunnen vertellen.
Dat roept vragen op, zoals;

  • is dit nog wel nodig?
  • moeten wij niet juist vooruit kijken?

De antwoorden zijn wat mij betreft ja en ja.
Ja, herdenken is nog steeds nodig.
En ja, wij moeten vooruit kijken, naar de toekomst.

Wij moeten blijven herdenken want de Tweede Wereldoorlog is helaas géén eenmalige gebeurtenis in de geschiedenis.

Wel éénmalig qua omvang. Het zo stelselmatig vermoorden, uitroeien van bevolkingsgroepen is ongekend in de wereldgeschiedenis. Het vermoorden van zes miljoen joden, ook van vele zigeuners. Ook het respectloos willen vernietigen van mensen die niet volmaakt genoeg waren voor het Duitse ras. Mensen met een beperking zouden geen recht van leven hebben.

De Tweede Wereldoorlog is één van de zwartste periodes uit de geschiedenis. En wat er aan ten grondslag lag is helaas nog niet uit onze wereld gebannen; het onmenselijk maken, het dehumaniseren van mensen die anders zijn. Het is een techniek die in de Tweede Wereldoorlog en de aanloop ervan werd toegepast. Dat was de basis van de ideologie waarbij het Arische ras superieur werd gesteld ten opzichte van andere volkeren.

Ook vandaag worden mensen met een andere afkomst, een ander geloof of een andere seksuele geaardheid niet gelijk en respectvol behandeld. Ook in deze tijd worden mensen gediscrimineerd, vernederd, onderdrukt, mishandeld, vermoord.

Zelfs in ons land, in Nederland, zijn er mensen die zich superieur voelen aan anderen. Mensen die hun eigen afkomst, geloof, geaardheid beter vinden dan die van andere mensen.

Zelfs in ons land zijn er mensen die vinden dat je iemand met een andere seksuele geaardheid op straat mag uitschelden of in elkaar slaan. Homo's durven in Nederland vaak niet meer hand in hand over straat te gaan.

Zelfs in ons land, waar 74 jaar geleden een periode eindigde waarin 104.000 landgenoten in concentratiekampen zijn vermoord omdat ze 'anders' waren, zijn er mensen die het prima vinden om mensen met een andere achtergrond of ander geloof of andere geaardheid aan te vallen.

De joodse horecaondernemer in Amsterdam is niet meer veilig. En als een moslimterrorist mensen aanvalt vinden sommige Nederlanders dat elke moslim of moskee fout is en met geweld moet worden aangepakt.

Nee, het heeft niet de omvang van de Tweede Wereldoorlog.

Nee, het is nu niet zo hevig in ons land als in 1940-1945.

Maar in feite gebeurt regelmatig hetzelfde; discriminatie, géén respect, haat, geweld. Dat was vorige eeuw de houding van het Duitse regime en hun trawanten die vele miljoenen mensen dood en verderf bracht.

Daarom zeg ik; de Tweede Wereldoorlog was helaas géén unieke gebeurtenis. Ook in deze tijd gebeuren er afschuwelijke dingen. Daarom moeten wij ook vandaag blijven herdenken én vooruit kijken.

Discriminatie, haat, geweld, vernietiging, de gedachten en het handelen van het foute regime tijdens de Tweede Wereldoorlog komt ook vandaag voor. Weliswaar te vinden bij andere groepen en individuen. Toen waren het generaliserend gezegd 'de Duitsers'. Maar met hen ook Nederlanders die dezelfde verderfelijke ideeën hadden en op dezelfde verderfelijke manier handelden.

Laten wij die tijd blijven herinneren. En laten wij ons voornemen dat dit nooit meer mag gebeuren. Dat kan alleen als wij ons tegen discriminatie, uitsluiting, geweld verzetten. En als wij daarbij ook eerlijk naar onszelf kijken. Geef het goede voorbeeld, handel er naar en laat u horen. Juist nu, juist vandaag.

Vandaag, 74 jaar na het einde van een zwarte periode, een pikzwarte periode. Laten wij ons inzetten voor vrede en veiligheid, voor ieder individu en iedere groep in onze samenleving. En laten wij onverdraagzaamheid en discriminatie fel bestrijden. Omdat wij willen dat wat in 1940-1945 gebeurde nooit meer gebeurt. Ook niet in het klein, op school, in de buurt, in onze wijk of stad. Niet in ons land, niet in de wereld.

Vanavond denk ik aan mijn 4 grootouders. Ik heb ze nooit gekend. Zij werden in de Tweede Wereldoorlog vermoord. Mijn vaders eerste vrouw en mijn moeders broertje werden ook omgebracht. Haast zonder familie vonden zij elkaar na de oorlog en stichtten een mooi gezin.

Ik ben niet opgegroeid in haat of wrok, hoewel ik achteraf het best had begrepen als mijn ouders dat wel hadden. Maar nee, het tegendeel is waar. Mijn ouders hebben mij geleerd respect te hebben voor ieder ander mens, ongeacht afkomst, geloof, geaardheid. Mijn ouders wilden een betere wereld voor iedereen na de verschrikkingen die zij hadden meegemaakt en waar zij mee moesten leven.

De les uit de Tweede Wereldoorlog was voor hun essentieel. Die les is voor mij, voor u, voor ons allemaal essentieel. Met discriminatie, met haat, met geweld wordt het leven onleefbaar. Dat willen wij niet. Geef zelf het goede voorbeeld. Verzet u tegen onverdraagzaamheid. Dan heeft herdenken tot gevolg dat wij bezig zijn voor een goede toekomst.

Dat is onze les uit het verleden. Daarom blijven wij herdenken. Vanwege het verleden en het heden, omwille van de toekomst."